Een plasje in een pot augurken

Om gek van te worden. De eerste stappen de deur uit met een puppy. Meer stappen van mij dan van hem. Want bij het minste signaal gaat de riem om, gaat het bundeltje hond onder de arm en wordt hij gedragen naar het gras. Zelf lopen zit er niet in want op de stoep gaat hij pontificaal zitten en is er geen beweging in te krijgen.

Niet dat er eenmaal naar het gras gedragen wel beweging in komt, vergeet het maar. Allereerst een vragende blik wat nou precies de bedoeling is. Een blik die snel afgeleid wordt doordat er op zijn radar flink wat meters verderop een andere hond gespot is. Opnieuw stilstand. Tot de andere hond dichtbij genoeg is om er naar toe te stuiteren.

Eénmaal meegetrokken en bevrijd van de andere hond is er weer een andere afleiding. Een heel festival aan hondengeurtjes in het gras is het volgende wat afleidt van de werkelijke reden dat we hier komen. Niets lijkt hem daarvan weg te kunnen trekken, totdat er met de nodige herrie een bromfiets aan komt rijden. En drie fietsers, elf auto’s en nog eens zes honden met baasjes die zo’n pup allemaal erg schattig vinden.

Maar van zaken doen komt het niet. Nou ja, dat klopt niet helemaal. Eenmaal terug thuis en bevrijd van zijn riem is de warme omgeving van onze huiskamer een prima plek om wél tot zaken te komen…

Het is een terugkerend ritueel. Met een hond die steeds meer tegenzin heeft om naar het grasveld te gaan. En een baasje die er steeds minder trek in heeft. Compleet vergeten dat een pup zo veel werk is. Want het ligt aan onze pup, natuurlijk. Het is dat ie zo’n hoge aaibaarheidsfactor heeft, anders zou ik er bijna spijt van krijgen.

Totdat ik een keer een andere route pak om drie honden te ontwijken die ik op mijn inmiddels ook ontwikkelde hondenradar heb gespot. Opeens gaat het een stuk makkelijker. Een route met minder. Een stuk minder interessante hondenplasjes die o zo verleidelijk ruiken. Minder auto’s die met hun koplampen lijken op ogen van aanstormende monsters. Minder hondenbaasjes die niet snappen dat uitlaten al een opgave genoeg is zonder andere snuffelende hondjes en hun aaiende baasjes.

Wat een bevrijding. Kennelijk was onze pup niet het probleem, maar was het vooral de omgeving die niet bij hem paste. Met dit resultaat was een andere omgeving een makkelijke keuze.

Bij mensen werkt het vaak op dezelfde manier. De meeste mensen zijn in de basis ook heel aaibaar, totdat je ze in een omgeving plaatst die niet bij ze past. Niet iedereen functioneert optimaal in dezelfde omgeving. De een gedijt bij rust, de ander bij levendigheid. De een leeft op van prikkels, bij de andere zorgen prikkels voor zoveel afleiding dat er niets uit hun handen komt. De een wil een relatie met aandacht, de ander wordt al benauwd bij de gedachte. En dat heeft niet alleen te maken met leeftijd of puppygedrag. Er zijn heel veel factoren die dat bepalen.

Wat ook hetzelfde werkt is dat mensen (net zoals een puppy) in eerste instantie als het probleem worden gezien. Ze gaan in eerste instantie aan zichzelf twijfelen, al dan niet geholpen door hun omgeving. Bijvoorbeeld een manager die iets vindt van het functioneren en de productiviteit. Of vrienden die wat vinden van de keuzes die iemand maakt. En dat terwijl dezelfde persoon in een andere omgeving wél tot zijn recht en tot bloei komt.

Vervelend is dat we ook hier vaak door blijven modderen met iets dat niet werkt, waar we niet ‘tot zaken’ of ons gewenste doel komen. Pas wanneer we een ander resultaat ervaren zijn we bereid om onze route aan te passen. En zelfs dan nog kost het soms moeite om afscheid te nemen van iets wat niet werkt. En zo blijven we maar trekken en duwen om vooral de persoon aan te passen in plaats van de omgeving.

Ik weet niet meer wie, maar iemand maakte onlangs de volgende briljante vergelijking. Wanneer je een komkommer in een pot augurken zet dan is de kans groot dat die op den duur naar augurk smaakt. Nu kunnen augurken best lekker zijn, maar als je niet wilt verzuren dan is de vraag of een pot augurken voor jou de beste omgeving is… Dus stop met marineren en veranderen en bevrijd jezelf, of bijvoorbeeld een medewerker in je team, door een andere plek te kiezen om voortaan je plasje te doen.