Je doel voorbij

Eerst was het alleen ’s winters, maar nu doet ze het ook ’s zomers. En het lukt me maar niet om haar op andere gedachten te brengen. Ze snapt gewoon niet dat het geen zin heeft. Gelukkig is het niet elke dag zo extreem.

Extreem? Ja, de temperatuur. Extreem koud of extreem warm. Die dagen zijn de afgelopen maanden gelukkig op één hand te tellen. Want als het zo enorm koud, of juist warm is en mijn vrouw zit bij mij in de auto dan kan ze niet van de airco afblijven.

Ik zelf ook niet, en ben zelfs blij dat ik in een auto met airco rijd. Maar ik zet ‘m niet voluit. En dat doet zij dus wel. De blower op orkaankracht en de temperatuur op standje diepvries in de zomer, en op grillen in de winter. Om na een paar minuten weer te corrigeren omdat de ijsbloemen op de ruiten staan, of mijn oksels klotsen en het zweet op mijn voorhoofd door de hitte. Dan gaat de temperatuur weer de andere kant op.

En ik snap niet dat zij het niet snapt. Dat je echt niet sneller je doel bereikt door de airco maar op de meest extreme stand te jagen. Een stand die je helemaal niet wilt, en dus weer moet corrigeren. Maar ondanks dat ik dat al een paar keer heb uitgelegd blijft ze het doen.

Zoals geschreven, gelukkig komt het maar een paar keer per jaar voor. En houd ik van haar, en duren het koudefront en de hittegolf maar een paar minuten. En bovendien kan ik mij troosten met de gedachte dat het zo schijnt te zijn dat half Nederland op die manier de airco bedient.

En dat laatste is best gek. Want ik denk dan dat het een gewoonte is. Dat iedereen bij alles wat ie onderneemt er gelijk vol voor gaat. Vanaf de start alle registers open trekt om zijn doel voorbij te schieten. Maar daar zie ik juist het tegenovergestelde gebeuren.

Realistische doelen stellen

Als het gaat om doelen stellen dan zie ik veel mensen inhouden. Onder het mom van ‘we moeten wel een beetje realistisch blijven’ mikken we vooral niet op de sterren. Want stel dat je het niet haalt. Wat dan? Dat is dan toch wel een teleurstelling. Dus gaan we voor realistische doelen en nemen we hoe het altijd gaat als de norm. Of stellen we helemaal geen doelen meer.

Ik deed het zelf trouwens ook. Toen ik bedacht had om een boek te schrijven mikte ik niet heel hoog. Een datum ver weg, een beperkte oplage, niet te groots. De vorderingen gingen dan ook niet heel snel. Ik werd er niet warm of koud van 😉

Pas toen ik besloot dat het boek er over 3 maanden moest zijn toen kwam er beweging. Toen kwam er een plan, actie en zelfs hulp. En grappig genoeg, de gestelde deadline van 1 december haalde ik nog ook. Opeens waren alle drempels verdwenen die ik voor mezelf had opgeworpen waarom het eerder ‘niet realistisch’ was.

Alleen al daarom is mijn boek een succes. Naast alle andere activiteiten, werk, gezin enzovoort heb ik allerlei nieuwe dingen ondernomen en mijn planning binnen tijd en budget gehaald. En al was het een week later geworden, dan was ik nog steeds trots geweest op het resultaat. Als ik er nog aan denk hoe ik mij voelde toen op 30 november de boeken op mijn stoep stonden. Ik krijg het er nog warm van!

Dus als je het belooft het niet verder te vertellen, mijn vrouw had gelijk. Niet inhouden, gewoon vol open gooien. Als je je doel voorbij schiet kun je altijd nog bijsturen. Schiet eerst dat doel maar eens voorbij.