De regels zijn heilig

Als ik de trap afloop dringt er al vaag een geur mijn neus binnen die ik op dit tijdstip niet gewend ben. Heel even bekruipt mij het gevoel dat ik iets belangrijks vergeten ben. Niet gek, want ik ben net mijn bed uitgestapt. Het is de geur van vers gebakken scones, gemaakt door mijn dochter.

Sinds ze een koksopleiding volgt neemt ze ook thuis met regelmaat de keuken over. Meestal op een ander tijdstip, maar nu dus ook vroeg in de ochtend. Zodra ik de geur herken schiet me te binnen dat ze het gisteravond al aangekondigd heeft. Hoopvol stap ik de keuken binnen. Zou er genoeg zijn om mijn maag tevreden te stellen? Want die is in één keer wakker nu ik de geur van verse scones herkend heb.

Ik val met mijn neus in de boter. Op het aanrecht zie ik niet alleen verse scones, maar ze zijn ook nog eens heerlijk belegd met rauwe ham, zongedroogde tomaatjes en mozarella. En laten we het likje pesto niet vergeten!

Voorzichtig tel ik het aantal scones dat er ligt, en dat stemt mij hoopvol. Die gaat ze nooit zelf op krijgen. En gelukkig, nog voordat ik kan vragen of het overschot mee naar school gaat wordt ik gerustgesteld. “Er zijn er nog een paar over pap, als je wilt mogen jullie ze hebben.” Ik haast me om te zeggen dat ze van harte welkom zijn, en het water loopt me al in de mond.

Van de drie scones die er over zijn, zijn er twee al belegd, en de derde is nog kaal. Mijn vrouw en ik verdelen de eerste twee en genieten van dit luxe ontbijtje dat met kop en schouders boven de gebruikelijk yoghurt en muesli uitsteekt. Dit is genieten. En ook een beste hap want als deze rijkelijk belegde scone zijn weg naar mijn maag heeft gevonden dan is die ook goed gevuld. Kennelijk geldt dit ook voor mijn vrouw want die zegt “neem jij die laatste maar!”.

En daar gaat het bijna mis. Ook al ben ik voor de komende uren verzadigd, die derde scone kijkt mij aan. Gelukkig zegt die niets, want één stemmetje in mijn hoofd is al genoeg. Een stemmetje dat mij verteld dat het zonde is om deze heerlijk scone te laten liggen. Dat ik hem vooral nu goed moet beleggen en naar binnen moet werken omdat hij vanmiddag niet vers meer is. Een stemmetje dat ik herinner van vroeger, waar thuis de regel was dat eten onder geen beding werd weggegooid.

En als snel heeft dat stemmetje een bondgenoot gevonden. Een tweede stemmetje mengt zich in he gesprek dat zegt dat mijn dochter vast teleurgesteld is als ik die laatste scone niet op eet. Samen vechten ze om mij over de streep te trekken, maar ik geef niet toe. Het kost wat moeite, maar ik besluit resoluut dat ik ‘m niet op ga eten en dat we nog een puberzoon in huis hebben die alles eet. Vers of niet, die wordt hier tussen de middag heel gelukkig van.

Zo heb ik wel vaker last van stemmetjes die me vertellen wat ik moet doen. Niet per sé omdat ik dat zelf wil, maar omdat het zo hoort. Of omdat het verwacht wordt. Door mijn vrouw, mijn kinderen, collega’s enz. Stemmetjes die soms een punt hebben, maar heel vaak ook niet. Omdat ze ooit lang geleden een goed argument hadden, hebben ze dat nu niet per definitie nog steeds.

Zo zijn mijn ouders opgegroeid direct na de oorlog. Een periode dat voedsel niet vanzelfsprekend was, en je er dus zuinig mee omging. Borden werden altijd leeg gegeten, kliekjes gingen in de koelkast. Dat ik er nu voor kies om mijzelf niet vol te proppen alleen omdat het per sé op moet, doet daar niets aan af. De wereld nu is anders. Verspillen hoeft nog steeds niet, maar de huisdieren zijn bijvoorbeeld ook erg blij met een restje. En iets minder koken is ook een optie.

Er zijn best wel wat regeltjes die ik herzien heb omdat ze niet meer van deze tijd zijn. Of überhaupt niet van mij. Soms klein, en soms groter en ingrijpend. Als leidinggevende ‘moest’ ik altijd als eerste aanwezig zijn  en als laatste vertrekken. Over Italiaanse pasta doe je geen ketchup, en bloemen neem je alleen mee bij bijzondere gelegenheden. En bij het shoppen gaat iedereen voor, ik doe het met het laatste stukje budget. En als grote mensen praten dan houd ik mijn mond. Oeps, ik ben inmiddels ook zo’n groot mens 😉

Er was een tijd dat ik me er ongemakkelijk of schuldig over voelde als ik de regels ‘overtrad’. Totdat ik ontdekte dat ik inmiddels een grote jongen ben en mijn eigen keuzes én regels mag maken. Keuzes die beter passen bij hoe ik mij leven in wil richten, en die mij beter dienen.

Welke regels die jou al lang niet meer dienen houd jij thuis, of op je werk, nog steeds in stand?