De vruchtbare kantoortuin

Ik heb geen groene vingers. Sterker nog: alles wat ik ooit liefdevol in een potje heb gezet, heeft een kort maar intens leven gehad. Enthousiast begin, veel goede bedoelingen… en dan langzaam wegkwijnen tot een zielig hoopje bruin verdriet. Toch besloot ik vorig voorjaar dat het anders moest. Ik kocht planten. Veel planten. Grote planten, kleine planten, planten met moeilijke Latijnse namen (want die doen het vast beter, dacht ik). Ik zette ze neer, gaf ze water en wachtte op het resultaat. Maar dat bleef uit.

Dus deed ik wat elke zichzelf respecterende amateur-tuinier doet: méér water. En daarna nog wat extra voeding. En toen een app downloaden die me vertelde wanneer ik moest water geven. En voor de zekerheid nog een andere app die het bevestigde. Kortom: ik was er druk mee. Heel druk. Maar groeien? Ho maar. Totdat een vriend langskwam, even rondkeek en zei: “Je weet dat deze planten helemaal niet bij elkaar passen hè?”

Blijkbaar had ik een soort botanische vergadering georganiseerd waarin cactussen, varens en mediterrane diva’s samen moesten floreren. De één wilde zon, de ander schaduw. De één had dorst, de ander verdrinkt al bij het idee van een gieter. Geen wonder dat het niet werkte. En ergens tussen die halfdode bladeren viel het kwartje. Dit is precies hoe veel teams functioneren.

De vergaderkas

In organisaties bouwen we graag onze eigen vergadertuin. We zetten mensen bij elkaar:  slim, gemotiveerd, verschillend en verwachten dat het vanzelf gaat groeien. Want hé, het zijn toch goede planten? Dus plannen we meetings. Veel meetings. We geven “water” in de vorm van updates, memo’s, acties en nog een extra overleg “voor de afstemming”.

En als het dan niet groeit? Dan geven we méér water. Meer communicatie. Meer tools. Meer dashboards. Meer Slack-kanalen waar niemand echt iets in zegt behalve “+1”. Maar net als bij mijn planten ligt het probleem zelden in de hoeveelheid water. Het zit in de combinatie van richting en omstandigheden.

Communicatie of irrigatie?

Wat we vaak communicatie noemen, is eigenlijk irrigatie: overal een beetje water bij gooien in de hoop dat iets aanslaat.

• Nog een statusupdate
• Nog een rondje “hoe zit iedereen erin?”
• Nog een meeting om de vorige meeting te evalueren

Het voelt productief. Het klinkt betrokken. Maar het is vaak precies wat je in de file ook ziet: beweging zonder vooruitgang. En ondertussen groeit er iets anders wél: frustratie.

De cactus (lees: de directe collega) vraagt zich af waarom iedereen zo moeilijk doet. De varen (lees: de bedachtzame collega) verdrinkt in alle prikkels. En de manager staat er middenin met een gieter en denkt: ik ben toch de hele dag bezig met communicatie? Klopt. Maar bezig zijn is nog geen resultaat.

Het onkruid van onduidelijkheid

Wat in elke tuin vanzelf groeit, is onkruid. In teams heet dat:

• aannames
• misverstanden
• halve doelen
• en dat ene zinnetje: “ik dacht dat jij dat zou doen”

Onkruid heeft geen strategie nodig. Het groeit gewoon. Onkruid heeft wel duidelijkheid nodig. En precies daar gaat het vaak mis. Want duidelijk zijn voelt soms oncomfortabel. Het vraagt keuzes. Richting. Grenzen. Dus doen we iets anders: we houden het een beetje vaag. Lekker inclusief. Iedereen mag meedenken. Alles blijft open onder het mom van ‘samenwerking’. Totdat je een team hebt dat druk bezig is… maar geen idee heeft waar het eigenlijk naartoe groeit.

De wake-up call (met tuinhandschoenen)

Als jouw team niet groeit zoals je wilt, stel jezelf dan niet de vraag: “Communiceren we genoeg?” Maar eerder: “Communiceer ik wat er nodig is?”

• Weten mensen wat er van ze verwacht wordt?
• Is duidelijk wat prioriteit heeft (en wat niet)?
• Hebben we dezelfde definitie van ‘succes’?

En misschien wel de belangrijkste: Hebben we de juiste mensen op de juiste plek, of proberen we een cactus te laten floreren in een moeras? Want geen enkele hoeveelheid communicatie compenseert een gebrek aan richting.

Snoeien doet groeien

Mijn tuinexperiment eindigde overigens niet in een drama. Ik heb drastisch gesnoeid. Planten verplaatst. Sommige zelfs laten gaan (RIP, kleine ficus).

En ineens gebeurde er iets geks. Rust. Ruimte. En ja, groei.

Niet omdat ik harder werkte, maar omdat ik slimmer keek. En dat is misschien wel de belangrijkste les voor leiderschap en communicatie: Je hoeft niet altijd méér te doen. Soms moet je juist stoppen met dingen die groei in de weg staan. Minder water. Meer richting. Of, om het in tuintermen te houden:

Niet alles wat aandacht krijgt, groeit. Maar alles wat groeit, heeft de juiste aandacht nodig.

En als je dan toch één ding vandaag wilt doen? Leg die gieter even weg. Kijk je team rond. En vraag jezelf af: Wat staat hier eigenlijk… en wat heeft het van mij nodig om in de juiste richting te groeien?

P.S. Meet weten over hoe je je team laat floreren in plaats van functioneren? Ik deel mijn ervaringen graag met je. DM, bel, app of mail me voor een kop koffie.