Uitstelgedrag

Ik heb werkelijk geen idee meer wie ze mee nam naar ons huis en binnen liet. Het enige dat ik weet is dat ze er nog steeds zijn. En ook al nemen ze af in aantal, ik kan ze niet ontwijken. Elke keer als ik door de huiskamer loop kijken ze me aan. Die verleidelijke blikken als ik naar de keuken loop. De aantrekkingskracht als langs ze loop naar de hal. Ik kan ze niet ontwijken. Ze roepen me.

Van allemaal ben ik het meest gesteld op de donker bruine. De goudkleurige zijn ook niet te versmaden, en die groene met hun hard kern zijn verrassend pittig. Maar die bruine blijven de beste. Als ik met moeite het begin van het folie vindt, ze helemaal afpel en dan de combinatie van brownie en chocolade proef dan weet ik het. Deze zijn nog beter dan de gouden cappuccino en de groene met hazelnoot.

Ze staan ook niet echt op een handige plek, ik geef het toe. Op een schaal, midden inde woonkamer, in het volle zicht. Je kunt er letterlijk niet omheen. Ik weet dat het niet heel goed voor me is als ik het niet bij ééntje houd, maar ze zijn zo lekker. En het is tenslotte maar één keer per jaar Pasen. Gelukkig, want de aanloop naar Pasen begon dit jaar al erg vroeg. In januari wenkten de eerste paaseitjes al in de winkel naar me.

Uitstelgedrag: de kunst om jezelf te laten geloven dat morgen ook goed is

Gelukkig is het ook maar één keer per jaar voorjaar. Maar één periode dat ik voor het eerst weer op een terrasje kan zitten. Genietend van de eerste zonnestralen. Eerst onder het genot van een latte macchiato, natuurlijk met een appelgebakje want dit moment moet ik vieren. En zodra de zon wat sterker wordt, het eerste drankje met de zon op mijn gezicht. Ik kan nauwelijks wachten tot het zover is. Niet heel goed voor mijn ‘summershape’ maar dat lopen we er wel weer af. Het is maar één keer voorjaar.

En zomer is het gelukkig ook maar één keer per jaar. Stel je voor dat je het hele jaar zou kunnen barbecueën. Uitgebreid buiten tafelen, natafelen, genietend van alle lekkers dat op tafel komt. Dat zou niet goed gaan. Want aan het einde van de zomer moet ik er wel klaar voor zijn. Je weet wel, als de speculaas en pepernoten weer in de winkels verschijnen. Gelukkig zijn die donkere dagen voor kerst snel voorbij. Op naar Dry January, want dan ga ik weer gezond leven.

En zo heb ik altijd wel een verhaal, een reden, een uitleg. Waarom dit nét niet het goede moment is. Morgen wel, zeker weten. Alleen nu even niet. Nog één paaseitje, ze zijn bijna op.

Nu gaat dit verhaal alleen niet over paaseitjes. Dit gaat over wat we belangrijker maken. Over waar we het te druk voor hebben. Waar we allerlei excuses voor hebben. Met verhalen die goed bedacht zijn, maar niet het échte verhaal vertellen.

Als ik een telefoontje uitstel dan is het niet omdat het nu niet uitkomt, of dat de ochtend ‘een beter moment is om te bellen’. Dan stel ik het uit omdat ik dat telefoontje spannend vind. Als ik het schrijven van dit verhaal (weer) doorschuif naar morgen, dan is dat niet omdat er geen ruimte is in mijn planning, dan is het om dat ik twijfel of ik het wel zo goed kan schrijven als ik het wil hebben. Iets met perfectionisme (dat niet werkt).

En zo maken van ‘druk, druk, druk’ een mantra dat we in de strijd gooien elke keer als we een keuze maken voor gemakkelijk en comfortabel, in plaats van kiezen voor wat we écht belangrijk vinden. Het is tenslotte maar één keer per jaar Pasen… En zo houden we gewoontes in stand die maken dat we inderdaad te druk zijn, maar vooral met de verkeerde dingen.

De sleutel? Geen idee wat de sleutel is. Een sleutel die voor mij werkt kan ik wel met je delen. Als je je resultaten explosief wilt laten toenemen zet dan grof geschut in. TNT bijvoorbeeld. Today, Not Tomorrow. Een ander mantra, een ander resultaat.