Omgaan met gedoe

Van Soest naar Baarn, een ritje van 10 minuten. Hetzelfde gebied, niet wezenlijk anders. En toch besloten we te verhuizen afgelopen zomer. Ondanks ons voornemen na de laatste verhuizing “dit gaan we dus voorlopig niet meer doen” deden we het dus 7 jaar later toch.

En ik heb het geweten. Want het viel vies tegen. Vooral omdat we dit keer in twee etappes zijn verhuisd. Omdat de kopers van ons nieuwe huis graag vòòr de aanvang van het nieuwe schooljaar in hun nieuwe huis wilden gingen wij akkoord met een oplevering midden in de zomer. Precies na onze vakantie die we al gepland hadden voordat we überhaupt op huizenjacht gingen.

Het resultaat was een strak geplande verhuizing vlak vòòr onze vakantie. Strak gepland én uitgevoerd. En een afronding na onze vakantie van de laatste loodjes. Van loodjes die inderdaad zwaar waren. In anderhalve dag de laatste 10% en een schoonmaakronde. Grotendeels alleen omdat mijn vrouw door een ongelukje tijdens de vakantie even niet kon helpen. Heel verhaal, iets met blote voeten op gloeiend hete stenen.

Ik heb het geweten. De avond voor de overdracht was een late. Tot bijna middernacht was ik aan de slag, gelukkig nog even geholpen door één van de kinderen die na haar avonddienst ook nog kwam helpen.

Om vervolgens na de overdracht te belanden in een huis volgestapeld met verhuisdozen. Waarvan er tijdens onze vakantie nog geen één was uitgepakt. Dozen voor 90% met een sticker met inhoud, en de rest zonder. Want daar was even geen tijd meer voor. Ik was het overzicht kwijt, had even geen idee waar te beginnen en was de zen-modus van de vakantie al weer volledig kwijt.

En toen (uiteraard) de afspraken met aannemers net even anders werden uitgevoerd, en de levering van bestellingen niet volgens plan liepen was de shit compleet. Ik vergat bijna waar we het allemaal voor deden. Hoe anders ging dit dan in al die tv programma’s over huizen kopen en metamorfoses. Programma’s waar gezinnen (lijkt het) zonder een hand uit te steken in kunnen trekken. Zonder gaatjes te boren, zonder ruzie met een Ikea kastje dat niet wil, een kapstok die toch niet past, en een wifi aansluiting die niet werkt. Zomaar binnenlopen in een gespreid bedje, dat ook nog eens alle stoutste dromen overtreft. I wish…

Die schijn van moeiteloosheid lijkt inmiddels wel de norm geworden. Een woningmetamorfose zonder inspanning, zangers die in één seizoen van The voice wereldberoemd in Nederland worden, en 21 jarige ondernemers die volgens hun berichten op LinkedIn slapend rijk worden op een strandbedje op Bali. Het gaat vanzelf, lijkt het. Want achter de schermen van de verhuisprogramma’s pakken de deelnemers hun eigen zooi in. Davine Michelle werd niet beroemd dankzij haar deelname aan De beste zangers. Dat kwam door het bikkelen in de jaren ervoor. Om over de snel rijk wereldreizigers op Bali maar te zwijgen.

En toch verkijken we ons er op. Lopen we vast als er gedoe is. Weten we ons geen raad ‘when the shit hits the fan’. Raken we gefrustreerd en teleurgesteld als het niet mee zit, en worden onze lontjes steeds korter wanneer die teleurstelling gaat over het gedrag van een ander. Want op tv kan het toch wèl? Wat doe ik nou zo verkeerd dat het bij mij ‘allemaal’ tegen zit. Waarom gaat er noooooooit eens iets vanzelf…

Laten we ons weer voorbereiden op gedoe. Door shit in te calculeren. Door verder vooruit te denken en een plan B klaar te hebben. Door vaardigheden aan te leren die ons helpen omgaan met de shit. Te weten waar je hulp kunt vragen, en vooral gewoon de shit aan te gaan.

Wees als de aannemer die al in zijn offerte een bedrag opneemt voor een Dixie op de bouwplaats. Zodat je altijd je shit kan dumpen, en dan weer verlost en opgelucht verder kunt met je klus in plaats van te blijven hangen in die onomkeerbare druk op je sluitspier, die drang om te poepen maar zonder dat je het kwijt kunt. Waardoor je nog maar aan één ding kunt denken: Shit!