Richting geven aan je team

De stoom kwam uit haar oren. Zelfs in het donker waren de wolkjes te zien. Ook al was het al na middernacht en sliep ik al bijna, ik was in één keer bij de les.

“Vertel, wat is er gebeurd?” vroeg ik mijn dochter die naast mijn bed stond, net thuis van haar avondshift in het restaurant waar ze werkt. En daar kwam het, de terugkerende ergernis die ze al een paar keer had aangekaart, maar waar duidelijk niets mee gebeurd is.

Een ook vanavond moest ze weer stoom afblazen. “Ik verdeel de taken tussen mij en de andere collega’s van de bediening. Het is superdruk, en we kunnen het ternauwernood aan met een onderbezet team. Maar de gasten merken er niets van, want we zijn goed op elkaar ingespeeld. En dan, als het in de keuken te druk wordt kan de chef het niet meer aan. Als het in de keuken fout loopt gaat hij zich bemoeien met de bediening. Hij loopt te roepen en te schreeuwen naar ons, en binnen no-time is de hele structuur weg. Iedereen loopt als een kip zonder kop van links naar recht te rennen om zijn orders uit te voeren.”

“En alsof dat nog niet genoeg is komt dan ook de baas zelf ook nog eens binnen lopen en gaat zich overal mee bemoeien. Alles wat er aan het begin van de avond was afgesproken wordt ter plekke afgebroken.”

Terwijl mijn dochter dit vertelt heb ik een déja vu. Eerder deze week hoorde ik hetzelfde verhaal. Niet van mijn dochter, maar van de manager die mijn hulp inschakelde. Andere setting zelfde verhaal.

“Ik heb mijn team best aardig op orde vinden we zelf.” Zo begon hij zijn verhaal. “Ondanks 2 zieken in mijn team draait het goed. Iedereen pakt zijn verantwoording, en als het nodig is helpen we elkaar. Maar dan is er elke week wel een moment dat de salesdirecteur binnen komt stormen en loopt te wapperen met een printje met zijn targets. Zijn stress over of hij zijn doelen haalt brengt hij binnen 1 minuut over in mijn team en iedereen is de focus kwijt na zijn verbale geweld.”

“En alsof dat nog niet genoeg is kreeg ik net de opdracht van uit het MT dat er wat beleidswijzigingen zijn. We gaan toch maar (weer) eens een andere kant op met het bedrijf.”

Het is vergelijkbaar met mijn rit naar een afspraak deze week. Ik had mijn planning op orde, ging op tijd weg maar die kon ik vrolijk overboord gooien met de zoveelste omleiding in verband met wegwerkzaamheden. Die overigens overal tegelijk plaats lijken te vinden. Waardoor het verkeer uit alle hoeken samenkwam op één en dezelfde plek. Weg routeplanning, weg planning voor de rest van de dag.

Iedereen plant zijn bordje langs de weg, maar niemand coördineert. Iedereen doet zijn eigen ding, maar niemand houd het overzicht. Iedereen doet zijn best om zijn eigen doel te halen, maar wat het grote doel is weet eigenlijk niemand.

Ik geef alle management goeroes gelijk dat vandaag de dag een top down aansturing niet meer werkt. We doen het samen. Maar als de richting ontbreekt dan komt van ‘samen’ weinig terecht.

Dus alsjeblieft, kan er weer wat vaker ouderwets top-down richting gegeven worden? Gewoon weer zoals vroeger ‘alle neuzen dezelfde kant op’. En dan spreken we samen wel af hoe we daar gaan komen.