Functie elders

“Kunnen deze niet weg? We hebben er niets meer aan.” Mijn vrouw wijst op twee kastjes die in het midden van de woonkamer op de grond staan. En vooral: in de weg staan. In de afgelopen weken heeft ze die vraag al vaker gesteld. En steeds verhuisden ze naar een andere hoek van het huis waar ze iets minder in de weg stonden.

Elke keer riep de vraag bij mij een weerstand op. We kochten deze kastjes niet heel lang geleden, vlak voordat we besloten te verhuizen. Ze zijn dus nog zo goed als nieuw, en nauwelijks gebruikt. En ook al zijn ze van Ikea, toch voel ik bij wijze van spreken nog steeds de pijn van het afrekenen. Zo nieuw zijn ze nog. Het voelt als verspilling om ze nu al weer weg te doen.

Heel logisch is die afweging overigens niet. In een andere situatie op een ander moment waren ze heel functioneel en waardevol, maar nu niet meer. Niet voor ons in ieder geval. En toch denk ik dat ze ergens geparkeerd in huis wel van waarde zijn. In een hoek tussen de laatste nog ingepakte verhuisdozen bijvoorbeeld. Ik krijg de excuses aan mezelf al niet meer verkocht. Ik weet wel beter, en toch kan ik er geen afscheid van nemen.

Totdat mijn vrouw nog een andere suggestie doet. Een soort van gulden middenweg. “Anders hang je ze op in de garage, kun je ze daar gebruiken.” Maar dat vind ik dan ook weer zonde. Twee mooie kastjes in zo’n stoffige garage, terwijl er eigenlijk überhaupt geen plek voor is om ze daar op te hangen. En bovendien, daar zijn ze dan weer te waardevol voor.

Langzaamaan kom ik tot de conclusie dat er in ons nieuwe huis geen plek voor is. Zo waardevol ze eerst voor ons waren, zo hebben ze die waarde voor ons nu verloren. Niet dat ze waardeloos zijn geworden en tot afval gedegradeerd, maar voor ons passen ze niet meer. Dus kiezen we voor een alternatief. Misschien zijn ze wél van waarde voor een ander? Een vraag die via Marktplaats snel beantwoord is. Een net gescheiden vader is er heel gelukkig mee voor de nieuwe kamer van zijn dochter.

In organisaties vinden we het soms ook moeilijk om afscheid ergens van te nemen. Een computersysteem dat we al jaren gebruiken, en wat in 2001 nog echt een geweldige aanwinst was.

Sommige gewoontes die we aangeleerd hebben in het tijdperk voor AI, of voor sommigen onder ons: in het tijdperk vòòr internet. Gewoontes die toen heel nuttig waren, maar inmiddels achterhaald.

Of zoals ik Bas van der Veldt (CEO van AFAS) onlangs tijdens een presentatie hoorde vertellen: wie heeft er nog een printer nodig in dit digitale tijdperk? Waar alle 700 AFAS medewerkers inmiddels al jaren zonder printer kunnen, zijn ze in veel bedrijven nog in overvloed aanwezig.

En wat dacht je van functies en mensen? Wat op een zeker moment voor iemand een functie was waar hij of zij volledig tot zijn recht kwam, kan op een ander moment totaal achterhaald zijn. Ook dan hebben we moeite om afscheid te nemen. Van onze functie, want die is zo veilig. Of van mensen, want ‘dat kun je niet maken’.

Met een heel batterij aan argumenten zijn we in staat om recht te praten waarom iemand vooral op zijn plek moet blijven. Ook al past die functie na een reorganisatie of fusie niet meer. Of gewoon omdat iemand gegroeid is en op een andere manier uitgedaagd moet worden. Ook dan hebben we moeite om afscheid te nemen. Want we hebben al zoveel geïnvesteerd, of ‘hij doet dit al jaren’. En als we dan eindelijk toe durven geven, dan zijn we zelfs nog in staat om een plekje te creëren. Misschien niet in de garage, maar wel op een afdeling waar hij eigenlijk niet van waarde is.

En dit terwijl hij op een andere plek, in een ander omgeving en andere setting opeens weer van enorme waarde kan zijn. Niet voor ons, maar wel voor zichzelf en voor anderen. Functie elders, maar dan vanuit goede intenties.

Waar heb jij moeite om afscheid te nemen van dingen, gewoontes of misschien wel mensen die ooit wel, maar in nieuwe omstandigheden voor jou niet meer van waarde zijn?