Selecteer een pagina

Bonusverhaal: wie je aandacht geeft groeit

Onlangs schreef ik in een blog hoe ik ondanks een gebrek aan echt groene vingers een Amaryllis bol tot bloei wist te brengen. Een beetje een apart verhaal want die Amaryllis kregen we van een oud vrouwtje dat een tijdje terug door onze voortuin strompelde. Met een mandje en een snoeischaar struinde ze door de tuin, links en rechts knippend van onze struiken om haar mandje te vullen. Als je het leuk vindt om te lezen dan vind je het hele verhaal hier.

Maar terug naar de Amaryllis. Normaal houden planten het bij ons in huis niet echt lang vol. Afhankelijk van het soort plant leven ze kort, of nog korter. Ik was er dan ook best trots op dat het nu wel goed was gegaan met maar liefst vijf weelderige bloemen als resultaat.

Toen iemand als reactie op mijn blog meldde dat je voor een Amaryllis eigenlijk überhaupt geen moeite hoeft te doen om die tot bloei te krijgen vroeg ik mij dus af of ik alle moeite voor niets had gedaan. Voor mijn doen had ik namelijk aardig mijn best gedaan.  Bol geplant in genoeg aarde, voorzien van een warm plekje bij de verwarming en voortdurend vochtig gehouden. Mijn vrouw werd bijna jaloers van de dagelijkse aandacht die ik er voor had 😉

Nou heb ik natuurlijk geen idee wat er gebeurd zou zijn als ik al die moeite niet had gedaan. Daarvoor had ik eigenlijk een tweede bol moeten hebben die nul aandacht had gekregen. Dan had ik een goede vergelijking gehad.

De enige vergelijking die ik nu kan maken is hoe het er vaak toegaat in organisaties. Daar gebeurt het namelijk ook dat er mensen zijn die het zonder al te veel aandacht best goed doen. Mensen die niet gepamperd hoeven te worden om tot hun recht te komen. Voor een manager de makkelijkste groep medewerkers want je hebt er geen omkijken naar. En dat is fijn want er is ook altijd een groep die alle aandacht opeist. Daar speelt altijd drama, onderlinge gedoe, en loopt helemaal niets vanzelf. Voor je het weet ben je daar als manager een groot deel van je tijd aan kwijt.

Het gevaar is echter dat de Amaryllissen in het team dus helemaal geen aandacht krijgen. Aan de beste medewerkers, de zelfstarters die altijd leveren, daar besteden we geen aandacht aan. Die nemen we voor lief. Met het risico dat die zich niet gewaardeerd weten voor hun inzet en op zoek gaan naar betere grond. Of blijven, maar langzaam uitdrogen en steeds minder bloemen produceren. En wie weet, wat had er gebeurt met een beetje extra aandacht, hoe had de Amaryllis in jouw team zich dan weten te ontwikkelen?

Dit werkt overigens niet alleen in teams zo. Ook in relaties, vriendschappen of met kinderen is het goed om elkaar niet voor lief te nemen, ook niet als alles lekker loopt. Voor je het weet is iedereen vooral druk met het blussen van de brandjes om zich heen, zonder nog aandacht te hebben voor alles wat er goed gaat.

En ook niet in de relatie met jezelf. Juist al alles op de rit staat is het goed om zo nu en dan wat aandacht aan jezelf te besteden. Beweeg je nog in de goede richting, of ben je alleen maar druk om alles op de rit te houden?

 

 

 

Communiceren als de beste?

Communiceren is misschien wel de belangrijkste vaardigheid die we nodig hebben om verbinding te kunnen maken met de mensen om ons heen. Maar waar leer je dat nou? Op school leren we wél over de stelling van Pythagoras, maar weinig over communicatie.

De prijzen die we hiervoor betalen zijn gedoe op het werk (of thuis), spanning tussen mensen, verboken samenwerkingen enz. Wil jij leren hoe het òòk kan? In onze 1-daagse training communicatiestijlen laten we je zien hoe je verbinding maakt en elkaar wèl bereikt.

Hoe kan ik beter communiceren?
Share This