Afgehaakt

Zou jij hem weg hebben gestuurd? De deur tot deur verkoper van Delta? Met z’n nogal korte en ongeduldige benadering. Zou jij hem direct afgepoeierd hebben, of toch nog lachend te woord hebben gestaan zoals de man uit de virale deurvideo?

Of zou je doorgevraagd hebben naar zijn aanbod? Misschien had Delta wel verreweg dé beste deal voor internet. Dat is tenslotte een belangrijke basisbehoefte in de meeste huishoudens. Waarvoor jij nu misschien wel structureel teveel betaalt…

Ik zou waarschijnlijk allang afgehaakt hebben. Die neiging heb ik overigens niet alleen bij ongenodigde deur tot deur verkopers van internet of energie. Die neiging heb ik zelfs bij mijn vrouw als ze na een dag hard werken met iets te luide stem vraagt: “Ga je nou nog koffie zetten ja of nee?”

Of bij één van mijn puberkinderen als ik een erg korte reactie krijg: “Moet ik nou nog helpen met de vaat ja of nee?”

En dat zijn nog wel de mensen uit mijn ‘inner circle’. Zelfs dan roept de toon, of een te directe vraag weerstand bij mij op. “Als het zo moet, laat dan maar. Regel het lekker zelf.” Dat ligt dan op het puntje van mijn tong. En meestal komt het niet verder dan dat puntje van mijn tong, blijft het precies voor mijn lippen hangen. Omdat ik van ze weet dat het niet hun intentie is om bot of lomp over te komen.

Bij andere mensen kost het meer moeite. Ik had ooit een collega die altijd briezend om aandacht kwam vragen voor wat een andere collega nu weer verkloot had. En met een  “Ga je dit oplossen ja of nee?” dossiers op mijn bordje knalde.

Of een manager die zelfs geen vraag stelde maar een berg werk naar binnen schoof met een deadline zonder enige vorm van afstemming. Zonder rekening te houden met onderbezetting, zieken en piekdrukte in mijn team.

Bij zulk gedrag was weerstand mijn primaire respons. Kreeg ik zin om minstens net zo lomp te reageren, of de deur figuurlijk (en soms letterlijk) dicht te smijten en af te haken in het gesprek.

Soms kon het me niet schelen, maar vaak ook zat het mij dwars. Zat het mij dwars richting mijn doel. Een deadline die ik zelf moest halen, of nog belangrijker: zat het mij dwars in mijn intentie om niet ook zulk lomp gedrag te vertonen. Gedrag dat resultaten, en vooral ook relaties verstoort. En dat alleen omwille van de vorm waarop een boodschap overgebracht wordt.

Dan zat de gedachte mij dwars dat vooral de ander zich aan moest passen. Zonder te kijken naar de intentie van de ander, de omstandigheden van het moment, en zonder het überhaupt met de betreffende persoon bespreekbaar te maken wat sommige manieren van communiceren bij mij oproepen. Want aan mijn manier van communiceren, daar valt niets op aan te merken. Ik ben perfect en kan met iedereen goed opschieten. Neem een voorbeeld aan mij…

En toch liep ik vast. Voelde het als Engels praten tegen een Fransman. Je stelt een vraag, en die wordt aan de andere kant beantwoord met een vage blik opgevolgd door een woordenstroom waar geen touw aan vast te knopen valt.

Door schade (en soms een beetje schande) heb ik inmiddels geleerd dat het ook anders kan. Dat het mogelijk is om door de vorm heen te prikken en wel over de inhoud te communiceren, zelfs zonder eerst een maand Frans te leren bij de nonnen van Vught. Bij wijze van spreken dan. Nee, niet in een maand, maar in één dag valt te leren hoe communiceren effectief kan. Door te kijken naar de vorm, en die in te zetten om bij de inhoud te komen. Zodat je als het voor jou écht belangrijk is, bij je eigen intenties en doelen kunt blijven in hoe jij communiceert met de ander. Zonder genoegen te nemen met een minder resultaat.

Dit is zo leuk dat ik hier training in geef. De eerstvolgende gelegenheid is op donderdag 16 februari. Ben jij er ook bij? Om in 2026 met jouw communicatie een verschil te maken? Of ben je afgehaakt vanwege de vorm waarop ik je deze kans onder de aandacht breng? 😉