“Aannames (en mijn hond die denkt dat mijn jas een uitnodiging is)”

Elke ochtend, zodra ik mijn jas aantrek, start er in huis een routine die je bijna theatrale ernst kunt noemen. Mijn hond gaat zitten, kijkt omhoog met ogen zo rond als ontbijtkoeken, en begint voorzichtig te kwispelen.
De vraag in zijn blik is duidelijk:
“Mag ik mee?”

Maar is dat echt wat hij denkt?
Of is het mijn schuldgevoel dat daar iets in leest?

Het fascinerende is hoe snel ik invul wat een ander vast bedoelt.
Alsof mijn hond een complete innerlijke monoloog houdt.
Alsof collega’s hun zuchten speciaal voor mij bewaren.
Alsof iemand die in een vergadering kortaf reageert per definitie boos is.

De waarheid: 80% van onze aannames zegt meer over onszelf dan over de ander.
(En bij mijn hond klopt het gelukkig meestal wel, want als ik thuiskom kwispelt hij alsof ik drie jaar weg ben geweest.)

We maken er snel een verhaal van

Ons brein houdt niet van open eindjes.
Geef het één gebaar, één blik, één halve zin, en het zet de rest er moeiteloos bij.
Niet omdat het klopt, maar omdat het snel is.

Zo liep ik laatst met mijn hond toen een man de stoep af stapte. Ik dacht meteen:
“Hij vindt mijn hond eng.”
Ik glimlachte wat verontschuldigend.

Maar de man riep vrolijk: “Ik stap even opzij hoor, ik heb net pindakaas gegeten. Straks wordt hij te enthousiast!”

Daar stond ik dan met mijn zorgvuldig opgebouwde interpretatie, terwijl de enige echte reden pindakaas was.
Geen angst, geen oordeel.
Gewoon: pindakaas.

Hoe vaak doen we dit niet bij mensen?

• Iemand reageert kort → “Hij is geïrriteerd.”

• Iemand kijkt serieus → “Ik heb iets fout gedaan.”

• Iemand appt drie woorden → “Hij is boos.”

Maar meestal is iemand gewoon moe, druk, of bezig met een kruimel in zijn toetsenbord. Of is het gewoon zijn manier van communiceren.

We zouden veel ongemak kunnen besparen door af en toe even te checken wat er werkelijk speelt. Een simpele:
“Gaat het?”
of
“Hoe bedoel je dat?”
doet vaak al wonderen.

Mijn hond maakt het simpel

Hij communiceert zonder dubbele agenda’s.
Hij wil mee, of hij wil slapen.
Hij wil eten, of hij wil spelen.
Er zit geen verborgen boodschap achter zijn blik, behalve liefde en soms pure opportunistische hoop op snacks.

Mensen zijn ingewikkelder.
Maar vaak juist omdat wij zelf de complexiteit erin stoppen.

Minder invullen, meer vragen

Als we elkaar iets vaker letterlijk nemen — en iets minder psychologisch ontleden — wordt het leven een stuk lichter.
Veel misverstanden verdwijnen, en echte gesprekken komen ervoor in de plaats.

Ik probeer het sindsdien zo te zien:

• Hond kijkt zielig → hij wil mee (dit klopt bijna altijd).

• Mens kijkt moeilijk → even checken voordat ik een compleet drama verzin.

Tot slot

Als ik thuiskom en mijn hond kwispelt alsof ik de eerste prijs van het leven heb gewonnen, weet ik één ding zeker:
sommige aannames zijn heerlijk simpel.

Voor de rest helpt het om minder in te vullen en vaker te vragen.
En als het even kan: een beetje meer kwispelen naar elkaar.