Selecteer een pagina

Bonusverhaal: ik was het even vergeten

Ik was het even vergeten. Misschien zelfs meer dan vergeten. Ik kan mij überhaupt niet herinneren dat het de vorige keer zo veel werk was. Er staat me weinig van bij.

Onze trouwe viervoeter overleed afgelopen jaar. Hij was bijna 12 jaar lang onderdeel van ons gezin, en opeens was hij er niet meer. Geen enthousiaste begroeting meer als je ’s morgens als eerste beneden komt, en een lege mand. Bijzonder dat we hem nog meer misten dan dat we verwacht hadden.

Er was dan ook niet veel overtuigingskracht voor nodig toen mijn vrouw na verloop van tijd voorstelde om eens rond te kijken voor een nieuwe huisvriend. En gezien de ervaringen met onze vorige stond het ras ook snel vast. Weer een labrador, en weer een pup. Eén die we zelf konden vormen zodat hij echt bij ons past. Ik was het alleen even vergeten. Hoeveel werk een puppy is.

Het is nog net geen baby. Al zou dat makkelijk geweest zijn. Luier om en klaar. Beter dan de hele dag plasjes ruimen en mee naar buiten sjouwen. Zindelijkheidstraining, pfff…

De nachtelijke perikelen van veel jonge ouders bleven ons echter wel bespaard. Doorslapen ging snel. Weliswaar van ’s avonds heel laat tot ’s morgens heel vroeg, maar toch…

Inmiddels hebben we de eerste weken achter de rug. Langzaam gaat het beter. Er komt wat ritme in, en we zijn er weer een beetje aan gewend zo af en toe een natte sok te hebben. En in tegenstelling tot de verwachting is de puppycursus op zaterdagochtend om 9 uur eigenlijk best leuk. En die puppy ogen, daar smelten we bij ons thuis allemaal voor.

Wat ik ook vergeten was dat is het aantal hondenbezitters in onze buurt. Ik kom ze allemaal weer tegen, zo vaak zijn we buiten. Vaak gezellig: “Ah wat lief, hoe oud is ie?” of “Oh wat gaat dat snel, hij wordt al groot hè?”. En als de andere honden en hun baasjes er niet zijn dan is het aantal honden in de buurt ook niet te missen. De hoopgevende sporen op het veld zijn er in grote aantallen. En aangezien onze pup nog aangelijnd loopt en hij mij meetrekt in plaats van ik hem, kijk ik meer naar de grond dan naar de omgeving…

En dat was vanmorgen best ingewikkeld. Het hele veld was bedekt onder een verse laag sneeuw. Maagdelijk wit, en vanmorgen vroeg nog onbelopen. Een soort mijnenveld. Van een afstand moet het een grappig gezicht zijn geweest om mij te zien lopen. Aan één arm een pup die nog druk aan het leren is dat trekken voor een baasje niet fijn is. Tegelijkertijd balancerend om niet uit te glijden op de gladde ondergrond. En dan ook nog eens behoedzaam turend naar het mijnenveld. Elke stap kon een voltreffer zijn waardoor ik in de shit zou belanden. Voor één keer keerde ik om, en ging via de stoep terug naar huis, voor lief nemend dat ik de poepzakjes in mijn linkerjaszak vandaag eindelijk zou gebruiken.

Op hoop van zegen is soms ook de manier waarop we met elkaar communiceren. Om te voorkomen dat ergens een bom barst vermijden we sommige onderwerpen, draaien we om de hete brij heen, of pakken we de boodschap zo in dat ie volledig gemist wordt.  En daarvoor manoeuvreren we ons op onze tenen door het mijnenveld hopend dat we niet alsnog in de shit terecht komen.

Het is een strategie die voor een paar stappen nog wel kan werken. Zolang de weg terug nog helder is, of je met één sprong weer terug bent in veilig gebied dan is de kans aanwezig dat je nog ongeschonden uit de strijd komt. Eénmaal beland in het hart van het mijnenveld is er echter geen ontkomen meer aan. Ergens raak je uit balans of raak je vast in niemandsland. “Waarom heb je mij niet eerder iets gezegd?” is dan de teleurstelling van onze gesprekspartner die zich van geen kwaad bewust is, en zich waarschijnlijk afvraagt waar je je nog meer ingehouden hebt om duidelijk te maken wat nu écht de bedoeling is. Wat klopt er nog meer niet…?

Soms is het handiger om voor lief te nemen dat een stap die je neemt misschien eventjes wat shitty wordt ervaren. Dat ruim je dan met een handomdraai weer op en is echt een beter alternatief dan hard rennend het mijneveld te moeten verlaten als ‘the shit really hits the fan’ en je er tot over je oren in zit.

Wanneer bevond jij jezelf voor het laatst in een mijnenveld?

 

Communiceren als de beste?

Communiceren is misschien wel de belangrijkste vaardigheid die we nodig hebben om verbinding te kunnen maken met de mensen om ons heen. Maar waar leer je dat nou? Op school leren we wél over de stelling van Pythagoras, maar weinig over communicatie.

De prijzen die we hiervoor betalen zijn gedoe op het werk (of thuis), spanning tussen mensen, verboken samenwerkingen enz. Wil jij leren hoe het òòk kan? In onze 1-daagse training communicatiestijlen laten we je zien hoe je verbinding maakt en elkaar wèl bereikt.

Hoe kan ik beter communiceren?
Share This